Jak zapewnić przewagę w spółce, przy równej liczbie udziałów?

Jak zapewnić sobie przewagę w spółce przy równej liczbie udziałów?

Historia z praktyki zakładania spółek z o.o.: Dwaj przyjaciele mieli ciekawy pomysł na poprowadzenie zyskownej działalności gospodarczej. Zakładając spółkę z o.o., nie zastanawiali się nad konsekwencjami podziału między sobą udziałów w spółce, po równo, po 50%. Na samym wstępie, spółka została skazana na porażkę, ponieważ do prowadzenia takiej spółki za każdym razem, przy każdym głosowaniu, wymagane było osiągnięcie jednomyślności tych dwóch wspólników. Najmniejsza różnica zdań oznaczała, że zgromadzenie wspólników, na którym w głosowaniu trzeba osiągnąć większość głosów, aby przegłosować uchwałę (np.: 50% i jeden głos, większość 2/3 głosów, większość 3/4 głosów), było paraliżowane właśnie z powodu niemożności osiągnięcia większości. W tej spółce doszło to trwałego paraliżu decyzyjnego.

Jak poradzić sobie z takim problemem?

Po pierwsze, można w umowie spółki ograniczyć zakres kompetencji zgromadzenia wspólników, w ten sposób, że większość decyzji będzie podejmowana w spółce przez jednoosobowy zarząd a zgromadzenie wspólników będzie zwoływane jedynie raz do roku aby rozliczyć działalność zarządu, zatwierdzić sprawozdanie finansowe i podzielić zysk.

Po drugie, można odpowiednio uprzywilejować udziały obu wspólników. Przykładowo, wspólnik A, posiadający 50% udziałów w spółce otrzymuje uprzywilejowanie co do głosu, polegające na tym, że każdy jego udział posiada po 3 głosy. Aby zrekompensować tę zmianę wspólnik B otrzymuje uprzywilejowanie co do podziału zysku w ten sposób, że na udział uprzywilejowany wypłacane jest 150% dywidendy przysługującej udziałom nieuprzywilejowanym (art. 174 k.s.h.). Możliwe są też inne uprzywilejowania udziałów jednego ze wspólników m.in.: dywidendy aktualnej i dywidendy przeszłej oraz sposobu uczestniczenia w podziale majątku likwidowanej spółki. Innym sposobem dodatkowego wzmocnienia udziałów jest przyznanie im prawa pierwszeństwa, np.: w nabyciu lub objęciu udziałów, do wyrażenia zgody na niektóre czynności spółki, itp.

Warto zasygnalizować istotną okoliczność – zmiany, polegające na uprzywilejowaniu niektórych udziałów w spółce wymagają zgody tych wspólników, których to przyznanie dotyczy (art. 246 § 3 k.s.h.).

Po trzecie, możliwe jest też ustalenie między wspólnikami, że jeden z nich będzie miał przykładowo 3/4 udziałów w kapitale zakładowym a wspólnik mniejszościowy będzie mógł wyznaczać jednego z członków zarządu spółki z o.o., co też będzie swoistym uprzywilejowaniem osobistym mniejszościowego wspólnika.

Po czwarte, można rozważyć odpowiednie podwyższenie kapitału zakładowego spółki, tak aby doszło do zmiany parytetu pomiędzy wspólnikami (np.: 49/51) lub też można wprowadzić mniejszościowego trzeciego, wspólnika, który będzie grał rolę „języczka u wagi” (np.: 49/2/49).

Po piąte, w przypadku braku porozumienia pomiędzy wspólnikami, należy rozważyć dwa warianty rozejścia się wspólników: podział przez wydzielenie spółki (polegający na wyodrębnieniu części majątku z dotychczasowej spółki i przeniesieniu go na inną, istniejącą spółkę) albo w ostateczności na likwidacji spółki.

 

Foto dzięki uprzejmości Sira Anamwong / freedigitalphotos.net

 

Incoming search terms:

Podwyższenie kapitału zakładowego

Podwyższenie kapitału zakładowego

Wspólnicy spółki z o.o. mogą wybrać podwyższenie kapitału zakładowego w spółce z o.o., gdy zamierzają dokapitalizować spółkę (inne dostępne formy dokapitalizowania spółki z o.o. to, przykładowo, dopłaty lub pożyczka od udziałowca). Podwyższenie kapitału zakładowego spółki z o.o. oznacza decyzję zgromadzenia wspólników na wniesienie do spółki wkładu pieniężnego lub niepieniężnego. Podwyższenia można też dokonać bez wnoszenia przez wspólników wkładu pieniężnego lub niepieniężnego, poprzez przeznaczenie środków spółki zapisanych na kapitale rezerwowym lub zapasowym (art. 260 § 1 k.s.h.). W związku z wniesieniem wkładu na kapitał zakładowy spółki, wspólnicy otrzymują nowe udziały (lub powiększa się wartość nominalna dotychczasowych udziałów).

Podwyższenie kapitału zakładowego wykazywane jest na bilansie spółki. Wspólnicy mogą podwyższyć kapitał zakładowy spółki nie tylko, kiedy spółka jest zarejestrowana i działająca; udziałowcy mogą też zdecydować się na podwyższenie kapitału zakładowego w spółce w organizacji lub nawet w likwidacji. Warto wiedzieć, że dopiero od momentu zarejestrowania zmiany wysokości kapitału zakładowego spółki przez sąd rejestrowy ma miejsce podwyższenie kapitału zakładowego (art. 262 § 4 k.s.h.). Do wniosku o rejestrację podwyższenia kapitału zakładowego zarząd dołącza: (1) uchwałę o podwyższeniu, (2) oświadczenie każdego ze wspólników o objęciu nowych udziałów oraz (3) oświadczenie wszystkich członków zarządu o wniesieniu nowych wkładów na kapitał zakładowy.

Podwyższenie kapitału zakładowego ze zmianą umowy spółki (tryb formalny)

Jedną z procedur podwyższenia kapitału zakładowego spółki jest dokonanie zmiany wysokości kapitału zakładowego poprzez zmianę umowy spółki. Do zmiany umowy spółki z o.o. wymagany jest udział notariusza oraz zaprotokołowanie uchwały o zmianie kapitału zakładowego w formie aktu notarialnego. Kodeks spółek handlowych wymaga dla tego typu zmiany przegłosowania uchwały większością 2/3 głosów (art. 246 § 1 k.s.h.). Umowa spółki z o.o. może też przewidywać inną, kwalifikowaną większość do przegłosowania podniesienia kapitału zakładowego (np.: ¾ lub jednomyślność).

Przyznanie wspólnikowi udziałów wiąże się z konicznością złożenia przez tego wspólnika oświadczenia o ich objęciu. Ponieważ zmiana umowy spółki jest dokonywana w formie aktu notarialnego, toteż i oświadczenie wspólnika o objęciu udziałów wymaga tej samej formy – aktu notarialnego (art. 258 § 2 k.s.h.).

Podwyższenie kapitału zakładowego bez zmiany umowy spółki (tryb nieformalny)

Podwyższenie kapitału zakładowego może się odbyć na podstawie szczególnych zapisów zawartych w umowie spółki i w związku z tym nie jest konieczna zmiana umowy spółki w formie aktu notarialnego. W takim jednak przypadku umowa spółki musi przewidywać, że wspólnicy mogą podwyższyć kapitał zakładowy bez zmiany umowy spółki. Przykładem może być następujący zapis w umowie spółki:

Kapitał zakładowy Spółki może być podwyższony do kwoty 20.000.000 zł w terminie do 2025 r. (dwa tysiące dwudziestego piątego roku). Podwyższenie kapitału zakładowego w tym trybie nie wymaga zmiany umowy Spółki. Uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz o sposobie objęcia podwyższonego kapitału podejmuje Zgromadzenie Wspólników.

Jak widać na powyższym przykładzie ten tryb wymaga, aby umowa spółki wskazywała maksymalną wysokość, do jakiej kapitał zakładowy może być podwyższony oraz termin, do którego może nastąpić podwyższenie (art. 257 k.s.h.).

Główną zaletą podwyższenia kapitału zakładowego bez zmiany umowy spółki jest brak konieczności: (1) zaangażowania notariusza w przygotowanie uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego i (2) przeprowadzenia notarialnego zaprotokołowaniu zgromadzenia wspólników, na którym ta uchwała jest głosowana. Jest to więc tryb uproszczony i szybszy, niż wyżej opisany.

Oczywiście pomimo zapisu w umowie spółki, umożliwiającego przeprowadzenie podwyższenia kapitału zakładowego bez zmiany umowy spółki, udziałowcy mogą przeprowadzić podwyższenie z zastosowaniem zmiany umowy spółki. Uchwała o podwyższeniu kapitału zakładowego bez zmiany umowy spółki nie wymaga kwalifikowanej większości głosów, ponieważ nie dochodzi w tym przypadku do zmiany umowy spółki (a contrario art. 246 § 1 k.s.h.; uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2013 r., III CZP 57/12). Do podwyższenia kapitału zakładowego w tym trybie wystarczy więc bezwzględna większość (głosów „za”: 50%+1 głos) oddana za tą uchwałą.

Wspólnik obejmujący udziały w podwyższonym kapitale zakładowym spółki (tryb nieformalny) musi złożyć oświadczenie o objęciu nowych udziałów, które składa się wyjątkowo w tym trybie w formie pisemnej (art. 257 § 3 k.s.h.).

 

Foto dzięki uprzejmości jesadaphorn / freedigitalphotos.net

Incoming search terms:

Wpis deklaratoryjny a wpis konstytutywny, czyli od kiedy zmiany w spółce obowiązują

Wpis deklaratoryjny a wpis konstytutywny, czyli od kiedy zmiany w spółce obowiązują

Zamierzając przeprowadzenie określonych zmian w spółce z o.o. osoby decyzyjne nie wiedzą do końca, kiedy jakie zmiany zaczynają obowiązywać – czy od momentu ich podjęcia (wpis deklaratoryjny) czy też od momentu zarejestrowania zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym (wpis konstytutywny).

Zacznijmy więc od wyjaśnienia kiedy mamy do czynienia ze zmianami, które obowiązują od momentu ich zarejestrowania przez sąd rejestrowy w Krajowym Rejestrze Sądowym – tzw. wpis konstytutywny.

Wpis konstytutywny, czy wpis ważny dopiero z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego

Konstytutywny charakter wpisu do KRS musi wynikać wyraźnie z przepisu prawa.

Przykładami takich przepisów są: art. 12 k.s.h. – „Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji albo spółka akcyjna w organizacji z chwilą wpisu do rejestru staje się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółką akcyjną i uzyskuje osobowość prawną”; art. 262 § 4 k.s.h.: „Podwyższenie kapitału zakładowego następuje z chwilą wpisania do rejestru.”; Art. 272. K.s.h. Rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia spółki z rejestru. Art. 255 § 1. k.s.h.: „Zmiana umowy spółki wymaga uchwały wspólników i wpisu do rejestru.”; art. 255 § 2. K.s.h. Obniżenie kapitału zakładowego w trybie art. 199 § 5 wymaga uchwały zarządu i wpisu do rejestru.”.

Warto pamiętać, że charakter konstytutywny wpisu do KRS może wynikać w sposób pośredni. Przykładowo zmiana firmy lub siedziby spółki z o.o. nie jest wymieniona bezpośrednio jako mająca charakter konstytutywny, jednakże do takiej zmiany wymagane jest przeprowadzenie zmiany umowy spółki (art. 255 k.s.h.), a zmiana umowy spółki z o.o. staje się skuteczna dopiero po jej wpisie do KRS.

Wpis deklaratoryjny, czyli wpis ważny od momentu jego dokonania (np.: podjęcia uchwały)

Jeśli szczególny przepis prawa nie wskazuje jednoznacznie, że dana czynność jest skuteczna prawnie dopiero od momentu jej zarejestrowania w Krajowym Rejestrze Sądowym to taki wpis będzie wpisem deklaratoryjnym.

Przykładami wpisów deklaratoryjnych będą:

Zmiana składu zarządu spółki z o.o. – do skutecznego ustanowienia nowego członka zarządu dochodzi już z chwilą podjęcia przez ten właściwy organ w spółce z o.o. (zgromadzenie wspólników lub radę nadzorczą) stosownych uchwał (art. 201 § 1 k.s.h.). Praktyczne znaczenie deklaratoryjnego charakteru wpisu o zmianie składu zarządu w spółce z o.o. jest takie, że do wystąpienia z wnioskiem o ujawnienie tej zmiany są uprawnieni już nowi, a nie dotychczasowi członkowie zarządu (w przypadku wymiany całego zarządu).

Podobnie rzecz się ma z powołaniem prokurenta, zmianą danych adresowych członka zarządu, zbycia udziału, zastawienia udziału.

Każda zmiana musi być zgłoszona w terminie 7 dni

Niezależnie od tego czy dany wpis jest skuteczny z chwilą podjęcia danej czynności prawnej czy też dopiero z momentem jej zarejestrowania przez sąd rejestrowy w KRS to zgodnie z przepisami ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wniosek o wpis do rejestru powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 22 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym).

 

Foto dzięki uprzejmości cbenjasuwan / freedigitalphotos.net

 

Incoming search terms:

Likwidacja oddziału zagranicznej spółki z o.o.

Likwidacja oddziału zagranicznej spółki z o.o.

Polskie przepisy zezwalają przedsiębiorcom zagranicznym, na zasadzie wzajemności, na otwarcie i prowadzenie oddziałów na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Więcej o oddziale spółki zagranicznej napisałem w tym wpisie: Oddział zagranicznego przedsiębiorcy w Polsce.

Przepisy kodeksu spółek handlowych nie regulują w sposób szczególny procedury likwidacji krajowego oddziału polskiej spółki z o.o. Polska spółka z o.o., która zamierza zlikwidować swój krajowy oddział, nie jest zobowiązana do wszczynania szczególnej procedury likwidacyjnej, takiej jaką stosuje się do całej spółki z o.o. Inaczej jest jednak z oddziałami spółek zagranicznych.

Polskie przepisy regulują kwestię likwidacji oddziału zagranicznej spółki z o.o. w art. 92 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: „do likwidacji oddziału będącej następstwem decyzji przedsiębiorcy zagranicznego o likwidacji oddziału stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu spółek handlowych o likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością”.

 

Likwidacja polskiego oddziału spółki z o.o. pochodzącej z innego kraju członkowskiego UE

Czy faktycznie konieczne jest przeprowadzenie długotrwałej procedury likwidacyjnej w stosunku do polskiego oddziału spółki z o.o. pochodzącej z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej?

Nad tym zagadnieniem zastanawiał się Sąd Okręgowy w Gliwicach w postanowieniu z dnia 22 listopada 2013 r. (sygn. akt X Ga 236/13), kierując do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosek o wydanie orzeczenie w trybie prejudycjalnym czy polskie przepisy, wymagające stosowania do likwidacji oddziału zagranicznej spółki z o.o. regulacji dotyczących likwidacji całej spółki z o.o. są zgodne z art. 49 i art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu do wniosku Sąd Okręgowy wskazał, że jego zdaniem krajowa procedura likwidacji polskiego oddziału spółki z o.o. pochodzącej z innego kraju członkowskiego UE nie narusza przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, m.in. dlatego, że procedura ta chroni interesy wierzycieli i pracowników takiego oddziału oraz, iż Traktat chroni podejmowanie i kontynuowanie działalności gospodarczej, nie zaś zakończenie jej prowadzenia.

A więc, polski oddział zagranicznej spółki z o.o., pochodzącej z innego kraju członkowskiego UE, będzie podlegał likwidacji w trybie przewidzianym dla krajowej spółki z o.o., opisanym w tym dokumencie: Likwidacja spółki z o.o.

 

Likwidacja polskiego oddziału zagranicznej spółki z o.o. (niepochodzącej z innego kraju członkowskiego UE)

Likwidacja polskiego oddziału zagranicznej spółki z o.o., niepochodzącej z innego kraju członkowskiego UE), następuje w ten sam sposób co likwidacja krajowej spółki z o.o. Procedura ta obejmuje, m.in., podjęcie uchwały odpowiedniego organu, który powołał oddział, o likwidacji tego oddziału, ogłoszenie o otwarciu likwidacji oddziału, wezwanie wierzycieli oddziału do zgłaszania swych wierzytelności w terminie 3 miesięcy od publikacji ogłoszenia, sporządzenia sprawozdania finansowego oraz zatwierdzenia tegoż przez odpowiedni organ spółki zagranicznej. Likwidator oddziału, zakończy bieżące interesy oddziału oraz upłynni majątek. Po przeprowadzeniu powyższych czynności następuje formalne wykreślenie oddziału z Krajowego Rejestru Sądowego.

 

Foto dzięki uprzejmości digitalart / freedigitalphotos.net

 

Jak zrzec się funkcji likwidatora spółki z o.o.?

Jak zrzec się funkcji likwidatora spółki z o.o.?

Likwidator spółki może zrezygnować ze swojej misji i złożyć rezygnację.

Najczęstszym powodem rezygnacji jest to, że likwidator nie może tej funkcji dalej wykonywać, gdyż nie pozwala mu na to zdrowie lub też niemożność pełnienia funkcji likwidatora wynika z braku jakiegokolwiek majątku spółki. Ze względu na fakt, iż do funkcji likwidatora stosuje się odpowiednio przepisy o członku zarządu to regulacje dotyczące rezygnacji członka zarządu będą miały tu pełne zastosowanie. Likwidator może, powołując się na ważne powody (art. 280 k.s.h. związku z art. 202 § 5 k.s.h.), zrezygnować z pełnionej funkcji.

 

Likwidator ustanowiony przez wspólników

Rezygnacja z funkcji bycia likwidatorem spółki z o.o. jest jednostronną czynnością prawną (a więc oświadczeniem składanym przez likwidatora osobie uprawnionej do otrzymania tego oświadczenia). Ponieważ w okresie likwidacji spółki nie działa zarząd spółki oraz w większości przypadków likwidowana spółka nie będzie miała powołanej rady nadzorczej, to aby oświadczenie o rezygnacji likwidatora mogło zostać przez niego skutecznie zakomunikowane, tego typu informacja o zrzeczeniu się funkcji likwidatora powinna zostać przekazana ustanowionemu do tego celu pełnomocnikowi powołanemu uchwałą zgromadzenia wspólników.

Jeśli zaś go w spółce nie ma, to likwidator powinien doprowadzić do jego powołania i przekazać mu swoje oświadczenie woli o rezygnacji z funkcji likwidatora. Jeżeli likwidatorowi nie uda się doprowadzić do zwołania zgromadzenia wspólników może też wykorzystać inne sposoby opisane w tym wpisie: Rezygnacja członka zarządu, gdy zarząd jest jednoosobowy – komu doręczyć oświadczenie?

 

Likwidator powołany przez sąd rejestrowy lub sąd gospodarczy

Likwidator może też być powołany przez sąd. Taki likwidator może złożyć swoją rezygnację jedynie sądowi rejestrowemu a sąd może przyjąć taką rezygnację, gdy powodowana jest ona ważnymi powodami (art. 276 § 4 k.s.h.). Postępowanie rejestrowe (a więc postępowanie zainicjowane wnioskiem likwidatora z oświadczeniem o rezygnacji z pełnionej funkcji), zgodnie z art. 7 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym jest prowadzone w trybie postępowania nieprocesowego, co powoduje, że sąd rejestrowy dokonuje analizy żądania wnioskodawcy, w kontekście tego czy zaistniały ważne przyczyny do przyjęcia jego rezygnacji.

 

Foto dzięki uprzejmości by Master isolated images / freedigitalphotos.net

Incoming search terms:

Czy zawsze członek zarządu odpowie karnie za niezłożenie sprawozdania finansowego?

Czy zawsze członek zarządu odpowie karnie za niezłożenie sprawozdania finansowego?

Członek zarządu ma obowiązek przekazać w odpowiednim terminie zatwierdzone sprawozdanie finansowe spółki z o.o. (bilans, rachunek wyników, informacja dodatkowa) do Krajowego Rejestru Sądowego. Ten obowiązek wiąże się z odpowiednią sankcją karną, gdy zarząd niedopełnia tego obowiązku (art. 79 ustawy o rachunkowości). Zgodnie z tym przepisem, osoba odpowiedzialna za niezłożenie w KRS-ie sprawozdania finansowego spółki może podlegać grzywnie lub karze ograniczenia wolności. Także odpowiedzialności karnej podlega osoba, która wbrew przepisom ustawy o rachunkowości dopuszcza do niesporządzenia sprawozdania finansowego (art. 77 ustawy o rachunkowości). W takim przypadku osoba winna temu czynowi może podlegać grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 2.

Zdarzają się jednak sytuacje, gdy trudno przypisać winę za niesporządzenie lub niezłożenie w terminie sprawozdania finansowego w KRS-ie członkowi zarządu. Wystarczy podać przykład, gdy do niezłożenia dochodzi wyłącznie z powodu braku kontaktu z jedynym wspólnikiem spółki, w wyniku czego nie można było przeprowadzić zwyczajnego zgromadzenia wspólników zatwierdzającego ostatni rok obrotowy spółki oraz zatwierdzić sprawozdania finansowego za ostatni rok. Oczywiście w takim przypadku sumienny członek zarządu powinien złożyć niekompletne sprawozdanie finansowe w Krajowym Rejestrze Sądowym i gdy brak kontaktu z jedynym wspólnikiem spółki jest trwały, zawnioskować o ustanowienie dla spółki z o.o. kuratora (art. 42 k.c. lub art. 26 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym), który przejmie obowiązki zgromadzenia wspólników.

Jeśli więc członek zarządu wykaże przed sądem karnym, iż mimo wielokrotnych prób nie udało mu się na czas sporządzić i złożyć w Krajowym Rejestrze Sądowym sprawozdania finansowego to sąd karny może uznać, że społeczna szkodliwość czynu członka zarządu jest znikoma i umorzyć postępowanie karne, na podstawie art. 17 par. 1 pkt. 3 k.p.k.

Sąd karny może też zastosować warunkowe umorzenie postępowania karnego, na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. (np.: sąd warunkowo umarza postępowanie karne na okres próby od roku do trzech lat), gdy uzna, iż wina i społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez członka zarządu nie są znaczne a samo niesporządzenie lub niezłożenie sprawozdania finansowego w KRS-ie nie było intencjonalne, podjęte z premedytacją i nie wiązało się z motywacją, która zasługiwałaby na szczególne potępienie.

 

Foto dzięki uprzejmości sakhorn38 / freedigitalphotos.net

Brak sprawozdań finansowych za 2 kolejne lata obrotowe

Brak sprawozdań finansowych za 2 kolejne lata obrotowe

Z dniem 1 stycznia 2015 roku weszły w życie istotne zmiany do ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Nowe przepisy mają za zadanie uporządkowanie „martwych dusz”, tj. takich spółek, które nie mają zbywalnego majątku i które faktycznie nie prowadzą działalności a wciąż figurują w KRS.

Przepisy wprowadzające stanowią, że jeśli dotychczasowe spółki nie składały sprawozdań finansowych przez 2 kolejne lata obrotowe przed wejściem w życie ustawy (ustawa weszła w życie 1 stycznia 2015 roku) i które to podmioty do 30 czerwca 2015 roku nie przekażą brakujących sprawozdań finansowych do Krajowego Rejestru Sądowego, to wobec takich podmiotów sąd rejestrowy wszczyna postępowanie, o którym mowa w art. 25a ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (tzw. postępowanie o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego).

Jakie więc nowe uprawnienia ma sąd rejestrowy wobec spółek nie przesyłających sprawozdań finansowych? Dotychczas sąd rejestrowy widząc, że w aktach rejestrowych tej spółki jest brak sprawozdań finansowych za 2 kolejne lata obrotowe, mógł jedynie wzywać zarząd spółki do złożenia brakujących sprawozdań finansowych w terminie 7 dni, pod rygorem zastosowania grzywny. Sąd mógł ponawiać nałożenie grzywny na zarząd, mógł się też zwrócić do odpowiedniego organu ścigania o wszczęcie postępowania karnego w związku z naruszeniem art. 79 pkt. 4 ustawy o rachunkowości (kto wbrew przepisom ustawy nie składa sprawozdania finansowego lub sprawozdania z działalności we właściwym rejestrze sądowym podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.).

Teraz sąd rejestrowy może dodatkowo wszcząć z urzędu postępowanie o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, w przypadku gdy m.in. mimo wezwania sądu rejestrowego nie złożono rocznych sprawozdań finansowych za 2 kolejne lata obrotowe.

W trakcie tego postępowania o wykreślenie spółki z KRS sąd rejestrowy bada czy podmiot prowadzi faktycznie działalność oraz czy posiada zbywalny majątek. Brak obu tych elementów prowadzić będzie do rozwiązania podmiotu przez sąd oraz wykreślenia go z Krajowego Rejestru Sądowego.

W chwili wykreślenia podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie, z mocy prawa, mienie pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie i jednocześnie Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Rejestru. Wspólnicy wykreślonego podmiotu mogą przez krótki, roczny okres, dochodzić od Skarbu Państwa wydania majątku likwidacyjnego pod warunkiem, że reprezentują łącznie co najmniej dwie trzecie głosów i wykażą, że wszyscy wierzyciele wykreślonego podmiotu zostali zaspokojeni lub zabezpieczeni.

Podobnie ma się rzecz z wierzycielami wykreślonego podmiotu. Roszczenia wierzycieli, wygasają, jeżeli nie będą dochodzone przeciwko Skarbowi Państwa w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa.

 

Foto dzięki uprzejmości scottchan / freedigitalphotos.net

Incoming search terms: